مشربه ام ابراهیم

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به: ناوبری، جستجو

این مدخل از دانشنامه هنوز نوشته نشده است.

Icon book.jpg

محتوای فعلی بخشی از یک کتاب متناسب با عنوان است.

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)


مسجد و مشربه ام ابراهيم

مشربه، يعنى بستان. در اين محل ماريه قبطيه، ابراهيم فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله را به دنيا آورده است. اين مشربه در شمال بنى قريظه در حره شرقى قرار گرفته است كه به آن ‌«دشت‌» نيز مى‌گويند.

مشربه ام ابراهيم از جاهايى است كه در روايت امام صادق علیه السلام رفتن به آنجا و نماز خواندن در آنجا به عقبة بن خالد توصيه شده و حضرت فرموده است كه: «و هى مسكن رسول الله و مصلاه».[۱] فيروزآبادى درباره مشربه نوشته است: اين مشربه مسجدى است كه در شمال منطقه متعلق به بنى قريظه نزديك حره شرقى كه به آن دشت گفته شده واقع است و ميان نخلستان هايى است كه متعلق به سادات قاسمى از بنى قاسم بن ادريس بن جعفر برادر امام حسن عسكرى علیه السلام بوده است.

الخيارى از معاصرين نوشته است: اين مسجد و مشربه اكنون با يك جاده آسفالته محاصره شده و اطراف آن قبرستان اهالى آنجاست. او مى‌افزايد: محل آن سمت چپ كسى است كه از بيمارستان الزهراء عازم بيمارستان وطنى در نيمه راه است. در آنجا يك جاده فرعى است كه به اندازه صد متر با خيابان فاصله دارد. مشربه در آنجا واقع شده است.[۲] در حال حاضر آثار بناى مشربه از بين رفته و صورت يك قبرستان باقى مانده است. خيارى تصويرى از بناى مشربه را در كتاب خود آورده است. تصويرى ديگر از آن در كتاب المدينة بين الماضى والحاضر (ص 426) چاپ شده است.

اين مكان متبرك تا سالهاى اخير همچنان برقرار بوده است. شنقيطى نوشته است كه در سال 1405 به آنجا رفته و آن را زيارت كرده ‌است. وى افزوده است كه: «اخيرا به خاطر كارهاى بدعت آميز شيعيان ايرانى، آنجا بسته شده است!!». قاعدتا مى‌بايد بين سالهاى 1366 تا سال 1369 تخريب شده باشد؛ يعنى سالهايى كه ايراني ها از رفتن به حج منع شدند.

گويا در اطراف بناى مشربه و در قبرستان سه صورت قبر بوده كه شهرت داشته؛ يكى از آنها متعلق به نجمه مادر امام رضا علیه السلام است و ديگرى حميده بربريه.(مؤلف اين سطور اين مطلب را به طور مستند در كتابى نديده است.)

گفتنى است كه در منابع شيعه، زيارت مشربه ام ابراهيم و نماز خواندن در آنجا تاكيد شده است.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. الكافى، ج4، ص560.
  2. تاريخ المعالم المدينة المنوره، ص 121 و 122.
  3. بحارالانوار، ج97، ص235.


منابع[ویرایش]

رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه.