مسجد ابوذر

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به: ناوبری، جستجو

مسجد ابوذر واقع در مدینه که مسجد البحیر یا مسجد الاسواف یا مسجد السجده نیز نامیده شده است.

موقعیت مسجد[ویرایش]

این مسجد به طول تقریبی پانصد و پنجاه متر از شمال مسجد نبوی فاصله دارد و در آخر خیابان ابوذر، که به خیابان قدیم فرودگاه ارتباط دارد، واقع است.

مسجد سجده[ویرایش]

نام اصلی این مسجد، «مسجد السجده» است. علّت این نامگذاری آن است که پیامبر ـ ص ـ در این مسجد دو رکعت نماز خواند و در رکعت دوّم سجده اش را طول داد، به طوری که اصحاب گمان بردند وی جان به جان آفرین تسلیم کرده است. لیکن وقتی که از سجده برخاست فرمود: جبرئیل نزد من آمد و گفت: هر کس از امّت تو بر تو صلوات بفرستد، خداوند بر او ده صلوات می فرستد و ده بار درجات او را بالا می برد.[۱]و در آن آمده که حضرت سجده طولانی در این مسجد داشته است. بعدها و یا در همان زمان، مسلمانان این مسجد را بر جای سجده رسول خدا صلی الله علیه و آله ساختند.

مسجد البحیر[ویرایش]

سپس نام «البحیر» بر این مسجد اطلاق شد. البحیر نام باغی است که مسجد در کنار آن قرار دارد. [۲] سرانجام به مرور زمان این اسم به بوته فراموشی سپرده شد و در حال حاضر به نام «مسجد ابوذر» معروف است. شاید این نام گذاری، به دلیل قرار گرفتن آن، در خیابانی به همین نام باشد.

مسیری که امروزه به نام «طریق سیدالشهدا» شهرت دارد، به طور تقریبی همان مسیری است که حضرت از مدینه تا احد طی کرده است.

مسجد ابوذر یا مسجد الاسواف[ویرایش]

دو طایفه مهم در مسیر مدینه تا احد زندگی می کردند. ابتدا طایفه بنی عبد اشهل بودند که رسول خدا صلی الله علیه و آله توقفی در میان آنان داشت.

مسجد آنها همان مسجدی است که امروزه به نام مسجد ابوذر، صحابی راستگوی رسول خدا صلی الله علیه و آله، شهرت داشته و در خیابان ابوذر، در فاصله پانصد متری مسجدالنبی واقع شده است. نام اصلی این مسجد، مسجد البحیر یا مسجد الاسواف یا مسجد السجده بوده است.[۳]


پانویس[ویرایش]

  1. المتقی الهندی آن را در کنز العمال ذکر کرده است، ج2، ص267، ح2982
  2. الدر الثمین، ص170
  3. درباره این مسجد نک: المدینه بین الماضی و الحاضر، ص 329-326، التحفة اللطیفه، ج1، ص67.


منابع[ویرایش]

  • آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، صص 219-217.
  • عبد الرحمن خویلدویوسف غروی قوچانی ، ،مساجد تاریخی مدینه منوره،مجله میقات حج ، تابستان 1376، شماره 20.